COSTA RICA 2006/2007

Gelukkig best laat wakker, 8 uur. Valt nog mee met dat tijdsverschil. Het is hier 7 uur later dan in Nederland. Gratis ontbijt; roerei, banaan, aardbeien-yoghurt. Ik eet weinig want straks om half twaalf hebben we onze eerste binnenlandse vlucht. Ik heb last van reisziekte en ik wil niet ziek worden...

Meneer Arburola is een geweldige gastheer voor zijn hostel en voor het land. Spreekt erg goed Engels. Hij vertelt zijn verhaal over 12 jaar werken als gids in Nationale Parken en er dan ineens op een dag achterkomen dat het bedrijf waar hij werkt failliet is. Nu doet hij waar hij van houdt en dat kun je merken. Hij houdt van het land en het leven. Hij heeft een stuk land gekocht, nog dichter bij het vliegveld, en de vergunningen voor een nieuwe hostel zijn al geregeld.
De rit naar Pavas Airport kost ons $ 25 en duurt ruim een half uur. Onderweg even tanken en we krijgen nog een typisch broodje toegestopt: een meat-pie (vleesbroodje).

Bij het vliegveld blijft hij even wachten tot wij weer naar buiten komen en zeggen dat het inchecken allemaal gelukt is. We hebben nog niet al onze dagen vol gepland en hij verzekert ons dat we altijd welkom zijn. Dankjewel Alonso!  (Boeken kan hier)

We hebben een vlucht geboekt naar La Fortuna met NatureAir. Die kost ons $ 65 pp want enkele reis. Best spannend want de airstrip hier is nog niet zo lang weer geopend. Er zijn crashes geweest en dat stemt mij onzeker. Bovendien ben ik zenuwachtig over de weersomstandigheden: we hadden van te voren gezien dat het rondom lake Arenal helemaal niet zulk fijn weer is.
We worden even afgeleid door een vriendelijk Amerikaans echtpaar uit Miami, dat geweldige verhalen vertelt. Het is alsof iedereen hier vriendelijker is, en alsof je meer contact maakt met vreemden, dan in je eigen land. En ze gaan straks met dezelfde vlucht! Gezellig.
Zij hebben deze vlucht gisteren pas geboekt, en dat kon omdat er een niet-bevestigde boeking was. Dat laat me schrikken! Wij moeten dus wel op tijd onze volgende vlucht herbevestigen.

De vlucht valt op zich mee, half uurtje, maar mijn maag trekt het toch niet. Bij het dalen en daarna de landing wordt ik ziek. Ik baal als een stekker, zeker omdat ik het bíjna gehaald had.