|
COSTA RICA 2006/2007 |
|
 |
Dag 3: dinsdag 26 december 2006 Bij het ontbijt werden we gewezen op de luiaard die hier al 2 weken woonde. Hij had een boom uitgezocht om in te slapen en eten, maar hij betaalde helemaal geen huur, grapte Miguel! De luiaard is een zeldzame verschijning, voornamelijk omdat deze op maar weinig plekken voorkomt en ook nog eens heel goed gecamoufleerd is. Net na het ontbijt begon deze luiaard aan zijn tocht naar beneden! Hij moest zijn behoefte doen. We hebben foto's en filmpjes gemaakt van zijn tocht naar de grond. Hij heeft een groene kleur vanwege bacteriën en algen in zijn vacht. En ook al was het uitchecken om 10h, onze bagage mocht gewoon in de receptie staan, omdat wij die ochtend nog de wandeling naar de waterval gingen maken. |
| Pfoe en dat was me een klim!! Ongeveer een uur lopen; eerst over de
openbare weg (lees 3 meter breed en met grind bekleed) en bij de
ingang van het parkje dat erbij hoort (betalen: $ 7 pp) denk je dat
je er bijna bent. Neen. Je moet nog een hele afdaling doen van een
steile helling, waardoor het bijna allemaal trappetjes zijn. Heftig
was het. Maar MOOI. En omdat het zo warm was, die klim en de afdaling, hebben we nog even een verkoelende duik genomen in het water. Geen handdoek mee, dus drijfnat weer in de kleding.. Hier waren best wat mensen, (ook weer Nederlanders) vooral omdat het grootste gedeelte van de weg per auto of touristenbusje afgelegd kan worden. Maar zij hebben vast niet gezien wat wij op de terugweg zagen. |
 |
 |
De vulkaan Arenal is zoals gezegd bijna
altijd in de wolken. Als het niet de normale wolken (vanwege de
hoogte van dat ding) zijn, dan zijn het wel zijn eigen gaswolken die
om de kegel hangen. Toch hebben wij geluk gehad. De terugweg was best redelijk te doen (want eerst de klim naar de entree, daarna uitsluitend afdaling naar lodge) dus wij liepen rustig de weg af. We hebben zelfs een lift afgeslagen van een Spaans sprekende heer met een pick-uptruck. De berg die we naast ons zagen, leek me eerst het kleine buurmannetje van de Arenal, namelijk Cerro Chato. Maar toen de meeste wolken optrokken, zagen we dat het toch echt Arenal zelf was. En toen werden de wolken ineens sluierbewolking en konden we de veel besproken perfecte kegelvorm bekijken. GEWELDIG! We waren rond 13:00h weer terug en nadat we geld hadden gepakt hebben we nog even gegeten bij het lokale restaurant: La Caratara (betekent: Waterval) Hier kosten een biertje, water, groentesoep en spaghetti samen $ 7) |
| Om 14:30 werden we door
een (inmiddels welbekend) busje opgehaald voor ons vervoer naar de
volgende plaats. We doen de
Jeep-Boat-Jeep tour, waarbij we al
gewaarschuwd waren op het internet dat het eigenlijk nooit een jeep
is. Gewoon een busje. We hebben de tour geboekt via meneer Zamora en
het kost ons $ 20pp, van deur tot deur. Let op: je kunt de tour
overal boeken, je krijgt overal hetzelfde, maar de prijs kan ANDERS
zijn. Wij hebben onze volgende nacht
geboekt bij Tina's Casita's in Santa Elena. Daar is een nevelwoud in
de buurt met een hangbruggen parcours door de toppen van de bomen.
Dat moet ik zien. De bootreis stemt me bezorgd: als ik maar geen reisziekte krijg! Het is een supermooie tocht! Het water is rustig en de uitzichten prachtig. We glijden door het water en de zon brandt op ons gezicht. De heuvels veranderen van oerwoud naar hobbit-achtige bergen van groengroenergroenst gras met struiken en boompjes. Schitterend. Aan de andere kant van het meer staat onze volgende bus te wachten en deze brengt ons via de moeilijkste bergweggetjes naar Santa Elena. En hier waait het. HARD. |
 |
 |
Tja,
Tina's Casita's.
We hadden het ook kunnen weten: $ 7 pppn is te weinig geld om
er ook echt kwaliteit voor te verwachten. Maar ja, we wisten
niet beter. Nu wel. We hebben de tour hier naar toe geregeld via Cerro Chato Lodge en ik heb Miguel Zamora betaald. Alleen ben ik vergeten het bonnetje mee te nemen. Dit werd me ook niet verteld trouwens. Dus toen we bij die casita's aankwamen, wilde de luiaard-achtige slecht Engels sprekende receptionist Freddy onze bon zien. Had ik niet. Dus hij heel moeilijk viavia naar Miguel gebeld en toen was het goed. Nou nou, wat een gedoe. Dan maar naar de kamer met onze spullen. Een klein kamertje, zag er wel grappig uit: niets anders dan twee bedden pasten erin. En de lakens waren van dezelfde stof als de gordijnen. Het is hier koud (16°) en het waait HARD (had ik dat al gezegd? HARD) en er is alleen een lakentje en een rare (paarden)deken om onder te liggen. Nou ja, het is maar voor een nacht. Luiaard Freddy heeft een HangbruggenTour (skywalk) voor ons geregeld (nadat hij eerst de canopytour had gebeld.. zucht). We eten bij een nabij 'restaurantje'. Ze kunnen hier geen Engels, maar ze kunnen wel koken! We eten kip met rijst en een biertje. Kost $5 pp. |